Ostatnio nasz ogród regularnie odwiedza  dorodna  łania, czyli samica jelenia. Pasie się  na naszej trawie, zżera nasze kwiaty. Najdziwniejsze, że wykonuje te czynności na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługowo - pensjonatowo – rekreacyjną w zwartej zabudowie na Manhattanie.

W dodatku w pobliżu, przy drodze gminnej założył gniazdo derkacz, ptak bardzo płochliwy, o skrytym trybie życia, chruścielowaty,  ściśle chroniony. To skandal,  ponieważ oboje zachowują się niezgodnie z ustalonymi przez specjalistów  zasadami.

Derkacz żyje poza obszarem specjalnej ochrony ptaków  Natura 2000, łania żeruje za blisko siedzib ludzkich.

Nie wiadomo kto ma rację (chyba nie zwierzęta)  i co z tym fantem zrobić. Derkacza się przecież nie przeniesie a łani  nie dogoni.

W tym roku przygotowaliśmy dla Państwa bieszczadzką kartę pocztową ze stemplem i datownikiem ŁUKI. Będziecie ją  Państwo mogli nadać w punkcie pocztowym w Wetlinie, mieszczącym się w budynku Ochotniczej Straży Pożarnej.

Wspaniała pogoda i niezapomniana wycieczka.

Ścieżka widokowa przygotowana i udostępniona turystom przez Lasy Państwowe to wspaniały pomysł na spotkanie z Bieszczadami w czystej postaci. Prowadzi po terenie nieistniejącej wsi Zawój. Dobre oznakowanie i urządzone miejsca widokowe, z których rozciąga się niezwykle malowniczy przełom Wetliny, stanowią o walorach tego miejsca.

Maszerujemy w cieniu leszczynowych "sadów".

Piękny jawor na stomym stoku Wetliny obok jednego z tarasów widokowych. Widok opisany słowami starej piosenki:

Na Sinych Wirach, na Wetlinie w miejscu przełomu nie widać tradycyjnej kipieli. Wysoka woda przykryła progi skalne.  Rwący potok pojawił się poniżej, w rejonie pierwszego zakrętu.

Lis należy do rodziny psów. Nogi (stawki) ma cienkie, krótkie, tułów długi, ogon (kita) ma długi i puszysty, pysk długi i wąski z czarnym wietrznikiem i wąsami, oczy skośne, uszy krótkie stojące na boki. Futro lisa jest kasztanowo brązowe lub kasztanowo żółte. Dolna część pyszczka, podgardle, pierś, podbrzusze, wewnętrzna strona nóg - biała, a koniec ogona (kwiat) - biały lub czarny. Podgardle, pierś i podbrzusze u niektórych odmian są popielate lub czarne. Zewnętrzna strona uszu oraz dolna część stawek - czarne. Futro ma włos dwojaki: przewodni - długi, błyszczący oraz gęsty, krótki puch. Przeciętna długość lisa mierzona razem z kitą wynosi od 95 do 135 cm.
 

W gwarze myśliwskiej samca nazywamy lisem lub psem, samice – liszką, lisicą lub suczką, młode liskami, lisiętami lub szczeniętami, a jesienią – niedoliskami.

Lis prowadzi życie bardzo ruchliwe. W zasadzie większą część doby kręci się w poszukiwaniu żeru (myszkuje). W norze siedzi tylko wtedy, gdy wypoczywa oraz podczas deszczu, silnego i mroźnego wiatru, zawiei śnieżnej, opadania liści w jesieni, letnich upałów oraz w okresie cieczki. Chroni się także do niej wyczuwając nadejście burzy, w razie niebezpieczeństwa lub będąc niepokojony przez zbieraczy grzybów i jagód. W pogodny dzień lis wypoczywa na powierzchni ziemi, wśród krzaków, wysokich traw lub kamionek. W zdobywaniu żeru jest bardzo wytrwały i czujny. Długo wysiaduje przy mysiej norze, a pisk myszy słyszy nawet z dużej odległości.

 NALOT DZWOŃCÓW

Armia dzwońców w ataku. Nalot wypłoszył gile, wróble, sikorki, sójki oraz i inny drobiazg latający. Organizacja ataku godna najwyższego uznania. Określenie "ty dzwońcu" nabiera w tym kontekście zupełnie nowego znaczenia.

W rejonie dachu gil w locie